شَهرُ رَمَضانَ اَلذّي  اُنزلَ فيه القرآنُ

ماه رمضان , ماهي است كه قرآن در آن نازل شده است . خداوند رحمن و رحيم مي فرمايد :

ماه , ماه من است , بنده، بنده من است و رحمت، رحمت من. هر كه مرا در اين ماه بخواند پاسخش مي دهم و اگر راه بخواهد هدايتش مي كنم اين ماه رشته پيوند من و بندگانم است .

پس اي ماه نور و پاكي ، اي حجم وسيع صفا و خلوص ، اي قصيده بلند فضيلت ، دشت وسيع رحمت اقيانوس فراخ بركت مرا به خود راه بده و دل مرده ام را زنده ساز  و جان به غفلت خزيده ام را هشيار ساز ، باشد كه پستي و بد بندگي ام ، حق ناشناسي و ناسپاسي ام را دريابم و كرامت و بزرگواري و لطف و بنده نوازي ات را به جان دل دريابم و خداي ناكرده مشمول نفرين رسول خدا (ص) نگردم كه فرمودند: «خدا نيامرزد آنكه ماه رمضان را پشت سرگذارد، بي آن كه آمرزيده شود .

۱-سعيد عزيزيان ۲-ميلاد محمدي۳-سهيل نظري۴-محمد رضا اسدي۵-عباس صالحزاده ۶-محمد رضا رحمن پناه۷- سيامك محمدي۸-علي پارسنگ ۹-علي بابائيان۱۰-علي بختياري

كلاس دوم  آ

مهرداد صالح زاده -موسي عليپور -عليرضا حسيني فر-

كلاس دوم ب

ميلاد نقوي -محمد مير قريشي -اصغر احمدي-نيما صادقلو

كلاس سوم

حسن ريحاني-محمد قائمي-جاويد پناهيان-اميد موذن-سهيل تابنده

با آرزوي موفقيت در تمامي مراحل زندگي اين عزيزان

اسامی دانش آموزان کلاس سوم :

خرمشهر را خدا آزاد كرد (امام خميني «ره»)

همیشه جبهه، خاکریز، سربند، پوتین، چفیه، پلاک، دفاع، نبرد، شهید، جانباز و دهها و شاید صدها کلمه و عبارت همنشین با این کلمات، ذهنش را به بازی گرفته بود، اما واژه خرمشهر حال و هوای دیگری داشت، به خصوص که خرمشهر؛ خونین شهر شده بود.
خرمشهر یک شهر نیست.
خرمشهر یک ملت است.
خرمشهر یک کشور است.
خرمشهر یک فرهنگ است.
خرمشهر یک عقیده است.
خرمشهر یک نماد است.
خرمشهر یک فرهنگ است.
خرمشهر یک درس است، درسی برای همیشه.
و معلمان این درس گمنامانی بودند و هستند که عاشقانه و دلیرانه از چنگال دشمن نجاتش دادند و رهایی اش بخشیدند.
پس باید او را شناخت.
همه چیز او را.
و باید ساختش، نه به خاطر آنکه یک شهر جنگ زده است، به خاطر آنکه یک درس است، درسی برای من و تو

بچه ها ...


وقتی با سرزنش و انتقاد زندگی می کنند می آموزند بی اعتماد به خود باشند.

وقتی با خشونت زندگی می کنند می آموزند که جنگجو باشند.

وقتی با ترس زندگی می کنند می آموزند که بُزدل باشند.

وقتی با ترحم زندگی می کنند می آموزند که به خود احساس ترحم داشته باشند.

وقتی با تمسخُر زندگی می کنند می آموزند که خجالتی باشند.

وقتی با حسادت زندگی می کنند می آموزند که در خود احساس گناه داشته باشند.


اما ...


اگر با شکیبایی زندگی کنند بردباری را می آموزند.

اگر با تشویق زندگی کنند اعتماد و اطمینان را می آموزند.

اگر با پاداش زندگی کنند با استعداد بودن و پذیرندگی را می آموزند.

اگر با تصدیق شدن زندگی کنند عشق را می آموزند.

اگر با توافق زتدگی کنند دوست داشتن خود را می آموزند.

اگر با تایید زندگی کنند با هدف زندگی کردن را می آموزند.

اگر با صداقت زندگی کنند حقیقت را می آموزند.

اگر با انصاف زندگی کنند دفاع از حقوق را می آموزند.

اگر با اطمینان زندگی کنند اعتماد به خود و اعتماد به دیگران را می آموزند.

اگر با دوستی و محبت زندگی کنند زندگی در دنیای امن را می آموزند.



فرزندشما چطور زندگی می کند و چه می آموزد؟

برنامه ارزشيابي  خرداد ماه 1387 کلاس اول راهنمايي مدرسه راهنمايي معلم

اضطراب و دلهره پیش از امتحان، مسئله جدیدی نیست و تقریبا نمی‌توان برای از بین بردن نگرانی‌های قبل از امتحانات پایان ترم راه حلی پیدا کرد اما می‌توان با تدابیر خاصی این استرس را کم کرد.

کارشناسان معتقدند که مثلث والدین، دانش‌آموز و معلمان و مسئولان برگزاری امتحانات نقش مؤثری دارند که هر یک باید به خوبی نقش خود را ایفا کنند. پافشاری خانواده‌ها برای کسب نمره‌ای بیش از توان دانش‌آموزان تعادل ذهنی آنها را به هم می‌ریزد.

 محیط خانواده و مدرسه نباید ارزش‌گذاری دانش‌آموز از طریق نمره را به دانش‌آموز القا کند. برخی از معلمان کسب نمره متوسط توسط دانش‌آموزی را که با علاقه درس می‌خواند بسیار ارزشمندتر از نمرات عالی دانش‌آموزی می‌دانند که از ترس توبیخ شدن در مدرسه و خانه تلاش کند. باید فرهنگ ارجح بودن یادگیری بر کسب نمره در مدارس و خانواده‌ها نهادینه شود.

 آمادگی جسمی دانش‌آموز برای شرکت در جلسه امتحان به اندازه آمادگی روحی او اهمیت دارد. گرسنگی، خوردن غذاهای سنگین و حتی پوشیدن لباس‌هایی که نتواند دانش‌آموز را در مقابل سرما یا گرمای محل امتحان حفظ کند نیز در کاهش توان تحلیل علمی و به هم ریختن قوای ذهنی و افزایش استرس او در جلسه امتحان مؤثر است.

استرس افراد به‌طور معمول دارای منشا مشخصی است اما اضطراب، منبع مشخصی ندارد و در موقعیت امتحان دانش‌آموزان عباراتی مانند «نمی‌دانم چرا دلم آشوب است»، «می‌ترسم همه چیز یادم برود» و... را بر زبان می‌آورند. در نظام آموزشی حافظه مدار کشور ما دانش‌آموزان بر دانسته‌های خود تسلطی ندارند و این در حالی است که در بیشتر موارد امتحانی بر حفظیات آنان تأکید می‌شود و این امر عدم تسلط آنان را به‌دنبال دارد.

 بسیاری از دانش‌آموزان منطق درست درس خواندن را نمی‌دانند و این موضوع به یادگیری و تسلط نداشتن آنان دامن می‌زند، بنابراین معلمان و والدین باید در رفع عوامل استرس‌زا تلاش کنند. برای یادگیری و حضور مثبت در امتحان، دانش‌آموزان نباید به‌اصطلاح شب امتحانی باشند بلکه باید در طول سال درس خود را مطالعه و مرور کنند و در شب امتحان تنها نگاهی گذرا به مطالب مهم داشته باشند.

این در حالی است که انجمن اولیا و مربیان درخصوص کاهش استرس شب‌های امتحان فرزندان خود شرح وظایف مستقیمی ندارند و در این باره باید از شیوه‌های غیرمستقیم استفاده کرد.

 مسافرت والدین و تنها گذاشتن دانش‌آموزان در موقع امتحانات آرامش آنها را بر هم می‌ریزد، بنابراین خانواده‌ها باید در این زمان رفتار مهربانانه را جایگزین رفتارهای خودخواهانه خود با فرزندانشان کنند. همچنین در شب‌های امتحان دانش‌آموزان را از شب‌نشینی‌ها و عادات گذشته که در طول سال تحصیلی انجام می‌دهند دور کنند.

استفاده از رژیم غذایی مناسب در موقع برگزاری امتحانات و داشتن آرامش کافی برای دانش‌آموزان یکی از راه‌کارهای مناسب برای کم کردن استرس خواهد بود و امید که این روش‌ها باعث شود دانش‌آموزان با موفقیت، امتحان خود را پشت سر بگذارند.به‌طور کلی وظایف والدین وخانواده رادر فرایند کمک به دانش آموز در زمان امتحانات می‌توان به 3دسته کلی تقسیم کرد:

از معلم جان شیرین یافتیم

لیک اگر پرسی کدامین برتر است

آنکه دین آموزد و علم الیقین

ای معلم ای چراغ رهنما

در ردیف انبیایی مرحبا